من چند روز پيش به يه موضوع جالب برخورد کردم ،

 به يه دوست گفتم:اين آدرسِ وب لاگِ کوچيکِ منه ، دوست دارم نظرتو بدونم . خوند و گفت:" وب لاگت کوچيک نيست، نويسنده اش کوچيکه!

اولش بهم برخورد!!!!!!

 ولي بعد با اعتماد به نفسِ کامل بهش گفتم:" خدا اين موهبت رو به مامانا داده تا پا به پايِ بچه هاشون يه بار ديگه کوچيک بشن ، راه رفتن رو ياد بدن و واسه خودشون يادآور بشن، برن مهد کودک، دبستان ، .... ، و باز بزرگ بشن . اینه ه ه ه ه ه !

 من که از خدا به خاطرِ اين نعمت متشکرم.

                                                                                           سارا سُمبُلی بَلا

با سلامی دوباره

این مطلب شاید ارتباطی با مطالب وبلاگم نداشته باشه ، ولی میدونم برای بهتر شدن ایرانم موثر هست.

 (از مانی عزیز   به خاطر پست این مطلب متشکرم )

تفاوت كشورهاي ثروتمند و فقير، تفاوت قدمت آنها نيست.

زيرا براي مثال كشور مصر بيش از۳۰۰۰سال تاريخ مكتوب دارد و فقير است!

اما

كشورهاي جديدي مانند كانادا، نيوزيلند، استراليا كه۱۵۰سال پيش وضعيت قابل توجهي نداشتند اكنون كشورهايي توسعه یافته و ثروتمند هستند.

  چرا محکومان به اعدام    

    نامشان را بر دیوارها می نویسند؟                                                                                 

    آیادیوارها از ما با وفاترند؟

یا هو:

.من یه جورایی این شعر و خیلی دوست دارم .مخصوصآ وقتی اونو آروم آروم برای خودم زمزمه میکنم. خیلی شیرینه وقتی آدم خودش رو فراموش کنه...و یا ... توی رویاهاش به اون جاها و چیزهایی که دست نیافتنی هستن ، دست پیدا کنه...یه جایی خوندم:

 "  میدونی گاهی فاصلۀ رویا تا واقعیت هیچی نیست ، ولی... آدمی که توی رویا زندگی می کنه خیلی می شکنه خیلی"                                                                                                               نظر شما چیه؟   "                                                                                                                  

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم


دارم از تو مینویسم که نگی دوستت ندارم
از تو که با یه نگاهت زیر و رو شد روزگارم
دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم                                                                                                                                                                                                  دارم از تو مینویسم

موقع نوشتنا وقت اسم گذاشتنا
کسی رو جز تو نداشتم اسمی جز تو نمیذاشتم
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تورو تنها نمیذاشتم
حتی من به آرزوهات تو رو آخر میرسوندم
میرسیدی تو من اما آرزو به دل میموندم

هی میخواستم که بگم که بدونی حالمو
اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزهایی گذشتم
انقده رفتم و رفتم انقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم

من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست
اون از غصه توست

هر چی شعر عاشقونست من برای تو نوشتم
تو جهنم سوختم اما مینوشتم تو بهشتم
اگه عاشقونه گفتن عشق تو باعث شه
اگه مردم تو بدون چه کسی وارثه شه                                                                                                                                                                                                                                                                              مسعود فرد منش

                                                      شادباشید و ایام به کام.

بهتر است غرورتان را به خاطر کسي که دوستش داريد از دست بدهيد، تا اين که او را به خاطر غرورتان از دست بدهيد... 

its better to lose your pride to the one you love , than to lose the one you love because of pride

نوازندگان سيار خيابوني يک گنج اند. يک لحظه توقف کن و به سازشان گوش کن ، آن وقت هديۀ کوچکي به آنها بده.        ا.چ.جکسون

خب مي شه دل يه نوازندۀ خيابوني رو با يه هديۀ کوچيک حتي با بي ارزش ترين سکۀ توي جيبت شاد کني ، اما دلِ يه پيرمرد خميده رو که يدونه کتري به اندازۀ وزن خودش توي يک دستش و يک سبد پر از استکان هاي کمر باريک توي دست ديگه اش هست و توي خ کاوه راه ميره و داد ميزنه:چاااااي!

و يکهو نا غافل پاش ميلغزه و همه چيز از توي دستش ولو مي شه وسط خيابون ، پيرمرد در حاليکه دستاش از گرماي چاي سوخته و يک عالمه تفاله چاي روي دستش ريخته ، بدنبال سکه هاي 5 تومني مي گرده... دلِ پيرمرد با چي شاد مي شه؟؟؟؟ اون که براي يه لقمه نون، آبرومندانه...

  من که به اندازۀ همه عمرم براش گريه کردم و اين دفعه هيچ اِبايي نداشتم که ديگران اشکم رو ببينن...

.

.

.

يا پير مرد فرتوت و ژنده پوشي رو که در يکي از بزرگترين مراکز خريد کتاب در اهواز مي بينيم... اينقدراطلاعات داره که کَف بُر ميشي... ولي وقتي مي بيني يک تومن يک تومن پول خرد روي هم ميذاره تا يدونه کتاب کوچيک بخره...

.

.

.

يا اوون پيرزني رو که توي خيابون شهدااااا

.

.

.

ميدونم خسته شديد ، ميدونم از اين چيزا اينقدر ديديد که براتون شايد بي تفاوت شده ... ولي ... کي بايد به فکر قشر آسيب پذير جامعه مون باشه...    

                                                                                        سارا سُمبُلی بَلا   

سلام به تو که اينجايي،

اين اولين تجربه نوشتن من هست بعد از شايد 10 سال...

من مثل شما هنر نوشتن و يا سرودن ندارم خودم هستم و خودم و نوشته هايي که خيلي بهشون علاقه دارم...

از نظراتتون منو آگاه کنيد .  

                                 Miciiiiiiiiiiiiiiiiiiiii 

سعي مي کنم با خودم شروع کنم...

من به آ غاز زمين نزديکم .  

نبض گلها را مي گيرم.

آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخت.

روح من در جهت تازۀ اشيا جاريست.

روح من کم سال است ، 

روح من گاهي از شوق ، سرفه اش مي گيرد  .

روح من بيکار است: 

قطره هاي باران را ، درز آجرها را ، مي شمارد.

روح من گاهي ، مثل يک سنگ سر راه حقيقت دارد... 

                                                       " سهراب عزيزم "   

خب ، اميدوارم خودمو خوب معرفي کرده باشم ...

                                                                                                  سارا سُمبُلی بَلا