نمی دونم این روزا چرا مدام این آواز صیاد آقای افتخاری رو زمزمه می کنم...

بر خیز که دام از من بیچاره ستانی

بنشین که شرر بر  دل تنگم بنشانی

تا آن لب شیرین به سخن باز گشایی...

                                                                                        سارا سُمبُلی بَلا

               خدا را شکر می کنم...         

خدا را شکر که

 تمام شب صدای خُرخُر شوهرم را می شنوم ، این یعنی او زنده و سالم در کنار من خوابیده است .

خدا را شکر که

 لباسهایم کمی برایم تنگ شده است ، این یعنی غذای کافی برای خوردن دارم .

خدا را شکر که

 در پایان روز از خستگی از پا می افتم ، این یعنی توان سخت کار کردن را دارم .

خدا را شکر که

 سرو صدای همسایه ها را می شنوم ، این یعنی می توانم بشنوم .

خدا را شکر که

 این همه شستنی و اتو کردنی دارم ، این یعنی من لباسی برای پوشیدن دارم .

خدا را شکر که

 هر روز صبح زود باید با زنگ ساعت بیدار شوم ، این یعنی من هنوز زنده ا م .

خدا را شکر که

 گاهی اوقات بیمار می شوم ، این یعنی به یادم می آورد که اغلب اوقات سالم هستم  .

                                                                                                                                             "زهره زاهدی"     

_ دلم...
: درد مي کنه؟
_ نه!
:مي پيچه ؟
_ نه!
: مي سوزه؟
_ نه!
: پس چي؟
_ دلم...
دلم . . . 

 ت

 ن

 گ

ش

د

ه...

آسمان چيزِ عجيبي ست ، نمي دانستم.

عاشقي کارِ غريبي ست ، نمي دانستم.

عمر مديون نَفَس نيست ، نمي فهميدم.

عشق کارِ همه کَس نيست،

ن

م

ي

ف

ه

م

ي

د

م

.

چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم                                                           

ای تحفه نگارم

از دوری صیاد دگر تاب ندارم

رفته ست قرارم

چون آهوی گمگشته به هر گوشه روانم

تا دام در آغوش نگیرم نگرانم.......                                                                       

عزیز رفت ...

رفت  

رفت

و

رفت

...

اما

چه آرام و چه بی صدا...