...  بگذار به هذیان تو طفلان بخندند

                               تو هم به تب آنها طبیبانه بگریی!!!

خُب مثل اینکه کم کم داره امتحاناتم شروع می شه   !!! البته گفتم که : مثل اینکه!

تصمیم دارم این ترم به کمک خدا جونم باز شاگرد اول بشم .

برام دعا کنید و فراموشم نکنید    . تا 5 تیر امتحان دارم و بعدش باز باید منو تحمل کنید. 

پس تا یه مدت پست جدید تعطیل! البته بزرگ دنیای من به روی هیچ کَس بسته نیست،

گهگاهی گریز می زنم و آنلاین می شم ببینم کی به یادم بوده !!!( اینجاش دیگه زوره!!!) 

 و اما خوبست که بدانید:

مضرات امتحانات :

 افزايش بار علمي به طور نا خواسته !

 كمبود شديد خواب و كاهش زمان لالا از هفت ساعت به هفت دقيقه !

 رواج فرهنگ غلط پاچه خواري ! براي اساتید !

افزايش خشونت عليه حيوانات (خر زني !!!)  

 چپ و چول شدن چشمها بر اثر روش هاي غلط تقلبي !  

سردرد حاصل از تمركز شديد براي يافتن راههاي مدرن تقلب!

 افزايش ادب به طور چشمگير براي گرفتن جزوه از هر كس و نا كسي !!!  

 و ديگه خودتون اينكاره ايد و ميدونيد ديگه ...!!!!!

 فوايد اندك امتحانات :

 نوشيدن انواع قهوه هاي مرغوب!!!  

                                            شاد باشید و ایام به کام                                  

                                                            " سارا سُمبُلی َبلا "  

یا هو:

سر کلاس ژئومورفولوژی نشسته بودم و مثل همیشه نفسم توی سینه حبس بود .

مُردۀ اُبهت خانم دکترم. یعنی اُستاد می خوای فقط مثل خانم دکتر ما...

توی پوست خودم نمی گنجیدم وقتی بهم گفت " شما کارات خیلی خوبه" ! خیلی ها بهم گفتن ولی حرف خانم دکتر...

خلاصه سرا پا گوش بودم: انواع فرسایش تراکم باد ... انواع پیکرا ... امواج...

و دیگه هیچی نمی شنیدم، درد ناگهانی از کنار لبام کشید توی گردنم ! وااااااااای خدایا مُردم!... سرفه امانم نداد طوری که گلوم زخم شد...

بعد از کلاس با خونه تماس گرفتم و گفتم که من بیمارستانم.

.

.

.

قسمت اورژانس بیمارستان توی اون ساعت خلوت بود و از پزشک هیچ اثری به چشم نمی خورد! کارگر بخش مشغول شستشو بود و چشمان تیز بین و ریز بینم طبق معمول ... به همه جا سر میزد!

دم در ورودی اورژانس یه پسر کوچولوی حدودآ 7-6 ساله که تازه وارد بخش شده بود نظرم رو جلب کرد، خیلی نحیف بود با پوست تیره و ضعفی که از توی چشمای کوچولوش پیدا بود.. یکدفعه خشکم زد!!!

دوتا کیسه خون بود که توی دستای پسرک فشرده شده بود و منتظر تزریق بود!!! وقتی لباش از هم باز شد تازه متوجه شدم که ، بله ، مثل این چهره رو توی مرکز ژنتیک زیاد دیدم. تالاسمی ماژور ! چیزی که الان 10 ساله دارم بهش فکر می کنم و به اندازه یک پزشک متخصص خون درموردش کتاب خوندم...

از خودم بدم اومد که یک درد کوچولو این جور منو از پا درآورد! بی اختیار سرم رو بالا گرفتم و گفتم :

                                                        " خدایا شکرت"

...

دکتر بعد از معاینه گفت گوشِت عفونت کرده ، که زیاد اهمیت ندادم ، چون تمام حواسم به برگه

HGB=8 , MCV=…, MCHC=…

اونروز حتی داروهام رو نگرفتم، ولی فردا دیگه درد امونم نداد ! الان به لطف خدا و همت سفالکسین بهترم ولی فکرم و حافظۀ کنجکاوم ، ناخودآگاه با مرور اون صحنه شعر زیبای

 "ایلیا منفرد" رو  یادم میاره ...

 من که کاری از دستم بر نمیاد ، اگه شما بودید چیکار می کردید ؟؟؟

براستی که نوای " لا لا لا لا لای لای لا لا لای لای " ایلیا با احساس ترین و با معناترین متن برای

 این بچه هاست...

...

لا لا لا لا لای لای لا لا لای لای

شاخه ای تکیده ، گل ارکیده

با چشمای خسته ، لبهای بسته

غم توی چشماش آروم نشسته

شکوفه شادیش از هم گسسته ، وای

آشنای دردِ ، خورشیدش سرده ،تو قلب سردش غم لونه کرده ،

 مهتاب عمرش در پشت پرده ، هر ماهه سالش پائیز سرده ، وای

دستای  ظریفش تو دست مادر، پیکر نحیفش چون گل پرپر،

از محنت و درد ، آروم نداره . . .

سایه سیاهی رو بخت شومش، ارکیده تنهاست زیر هجومش

طوفان درد پایون نداره . . .

لا لا لا لا لای لای لا لا لای لای

دست من و تو می تونه با هم ، قصری بسازه با رنگ شبنم ،

شکوفه ای که غمگین و سرده ، گل ارکیده اس نمیره کم کم ،

بیا نذاریم گل ارکیده ، گلی که چهره اش پاک و سفیده ،

که توی پائیز ، شاخه ای بیده ، بهار ندیده ،

بمیره کم کم . .

دستای  ظریفش تو دست مادر، پیکر نحیفش چون گل پرپر،

از محنت و درد ، آروم نداره

سایه سیاهی رو بخت شومش، ارکیده تنهاست زیر هجومش

طوفان درد پایون نداره...

                                                                                 " سارا سُمبُلی بلا"