دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد که هيچ زندگي نکرده است .تقويمش پر شده بود و تنها دو روز تنها دو روز خط نخورده باقي بود.

 پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد.

داد زد و بد وبيراه گفت ،خدا سکوت کرد.

 جيغ کشيد و جار و جنجال راه انداخت. خدا سکوت کرد.

آسمان و زمين را به هم ريخت. خدا سکوت کرد.

به پر و پاي فرشته ها و انسان پيچيد .خدا سکوت کرد.

 کفر گفت و سجاده دور انداخت. خدا سکوت کرد.

 دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد.

خدا سکوتش را شکست و گفت : عزيزم اما يک روز ديگر هم رفت تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي.

تنها يک روز ديگر باقي است بيا و لااقل اين يک روز را زندگي کن.

 لا به لاي هق هقش گفت : اما با يک روز ؟ با يک روز چه کار مي توان کرد ؟

خدا گفت : آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند ، گويي که هزار سال زيسته است و آنکه امروزش را در نمي يابد ، هزار سال هم به کارش نمي آيد.

 و آنگاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت :حالا برو و زندگي کن !

او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گوي دستانش مي درخشيد اما مي ترسيد حرکت کند ، مي ترسيد راه برود ، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد ...

قدري ايستاد...

 بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم ، نگه داشتن اين يک روز چه فايده ايي دارد بگذار اين مشت زندگي را مصرف کنم .

آن وقت شروع به دويدن کرد ...زندگي را به سر و رويش پاشيد... زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد که ديد

 مي تواند تا ته دنيا بدود،

 مي تواند بال بزند،

 او درآن يک روز آسمان خراشي بنا نکرد ،

 زميني را مالک نشد ،

 مقامي را به دست نياورد،

 اما

درهمان يک روز دست بر پوست درخت کشيد ،

 روي چمن خوابيد کفش دوزکي را تماشا کرد ،

 سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد

 و به آنها که او را نمي شناختند سلام کرد

 و براي آنها که او را دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد...

 او در همان يک روز آشتي کرد و خنديد

 سبک شد

 لذت برد و سرشار شد

 و بخشيد و عاشق شد

 و عبور کرد و تمام شد ...

او در همان يک روز زندگي کرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند:

                         " امروز او در گذشت ، کسي که هزار سال زيسته بود "