آرامش باشد براي زندگان

من از امروز مي ميرم

تا

فراموشت نكنم.

                                                               http://babrebihal.blogfa.com

کساني که به فکرمون هستن رو به گريه مي اندازيم...

 ما گريه مي کنيم براي کساني که به فکرمون نيستن...

 و ما به فکر کساني هستيم که هيچوقت برامون گريه نمي کنن...

 اين حقيقت زندگيه...

 عجيبه ولي حقيقت داره...

 اگه اين رو بفهمي، هيچوقت براي تغيير دير نيست!

خسرو شکیبایی  9 صبح جمعه ۲۸ تیر ماه در سن ۶۴ سالگی به علت ایست قلبی در بیمارستان پارسیان تهران درگذشت.

 وی كه از مدتی پیش به دلیل ابتلا به بیماری مزمن دیابت در وضعیت جسمی بدي بسر مي برد و مدتی دارای سرطان کبد بود ، بر اساس گزارش تیم پزشکی بر اثر سرطان فوت نموده است.

پیكر  آن مرحوم روز یكشنبه30تیر ساعت 9  صبح  از مقابل تالار وحدت تشییع خواهد شد.

يادش جاويد 

براي شادي روح بزرگ این هنرمند بزرگ 

فاتحه ای  می خوانيم:


بسم الله الرحمن ارحیم
الحمدلله رب العالمین
الرحمن الرحیم
مالک یوم الدین
ایاک نعبد و ایاک نستعین
اهدنا الصراط المستقیم
صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم ولاالضالین.

بسم الله الرحمن الرحیم
قل هو الله احد
الله الصمد
لم یلد و لم یولد
و لم یکن له کفوا احد. 

اگر روزي دشمن پيدا كردي، بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي!

اگر روزي تهديدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند!

اگر روزي خيانت ديدي، بدان قيمتت بالاست!

اگر روزي تركت كردند، بدان با تو بودن لياقت مي خواهد!

شیشه ای می شکند...

یک نفر می پرسد:چرا شیشه شکست؟

مادرم می گوید:شاید این رفع بلاست.

یک نفر زمزمه کرد، باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد. شیشه ی پنجره را زود شکست.

...

کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرورشکست، عابري خنده کنان مي آمد...

تکه اي از آن را بر مي داشت... مرهمي بر دل تنگم مي شد...

 اما امشب ديدم...

 هيچ کس هيچ نگفت، قصه ام را نشنيد...

از خودم مي پرسم: آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟؟؟

 دل من سخت شکست

 اما،

 هیچ کس

 هیچ نگفت

 و

نپرسید چرا؟

                                                                                                                            " نويسنده ناشناس و دل من !" 

بالاخره تمام شد....

امروز( 3 تير 1387) آخرين امتحانو دادم...

سه سال و نيم دانشگاه با امتحان گارگاه برنامه ريزي شهري و منطقه اي ، با معدل ترم آخر ۱۹.۵ و معدل كل ۱۸.۵۴ تمام شد...

چه آسون و چه زود...

و كلي خاطره ...

دوست چمني ها... گربه شَله ...چمن هاي پشت فني... پله هاي ساختمون بهشتي... حراست دم در... اتاق انجمن... ساختمون اداري... اتاق رئيس دانشگاه كه وقت و بي وقت مي رفتيم شكايت ، حبشي ، نركده ... و كلي خاطره ... دوستام كه نتونستم توي اين روزاي آخر همشون رو ببينم...

نميدونم قسمت و تقدير چي مي شه؟؟؟

دوباره بر مي گردم به اين دانشگاه يا نه؟؟؟

برگردم يا برنگردم ... هميشه به ياد همگي هستم...

روز آخري نشستم كف ساختمون بهشتي و توي همون چند دقيقه تمام خاطراتمو مرور كردم ...

مخصوصآ خاطرات خوب خودم ، طاهي و مرضي رو همراه با 206 قرمزه كه روز آخري چون مرضي تصادف كرد نشد باهاش عكس بگيريم...

سال ديگه اينموقع هركدوممون كجاييم ، خدا ميدونه...

و امشب كه شب آرزوهاست ... آرزوهاي خوب براي مامان و بابا و خانواده و ديگه براي  من ، طاهي ، مرضي ، حميد ، پيام ، توتويي ، شهرام ، مريمي ،  عمو كورُش، دايي محمد ، مهدي ، ممدرضا، معصومه ،فاطمه ، آقاي ساماني، نازنين جون ( ببخش !)،فرزانه، توفيق ، طالب ، پورحسن، حسين ، سروش جون !!!  گروه عمرانيا ، همه بچه هاي گل جغرافياي شهري واحد اهواز (مخصوصآ وروودي هاي بهمن 1383) و همه و همه ي اونايي كه ميدونن هميشه دوسشون دارم ... حتي اگه ديگه نبينمشون...

خداحافظ  دانشگاه آزاد اسلامي واحد اهواز...

در آغاز ، آفریدگار جهان چون به خلقت زن رسید ، دید مصالح سفت و سخت را در آفرینش مرد به کار برده و دیگر چیزی نمانده است .

در کار خود واله گشت و پس از اندیشه ی بسیار چنین کرد :

گردی رخسار از ماه ، تراش تن از پیچک ، چسبندگی از پاپیتال ، لرزش اندام از گیاه ، نازکی از نی ، شکوفایی از غنچه ، سبکی از برگ ، پیچ و تاب از خرطوم پیل ، چشم از غزال ، نیش نگاه از زنبور ، شادی از نیزه ی نور خورشید ، گریه از ابر ، سبک سری از نسیم ، بزدلی از خرگوش ، غرور از طاووس ، نرمی از آغوش طوطی ، سختی از خارا ، شیرینی از انگبین ، سنگ دلی از پلنگ ، گرمی از آتش ، سردی از برف ، پرگویی از زاغ ، زاری از فاخته ، دورویی از لک لک و وفا از مرغابی بر گرفت و به هم سرشت و زن را ساخت و او را به مرد سپرد .

پس از هفته ای ،

 مرد نزد خدا باز آمد و گفت : " خدایا این که به من داده ای زندگی بر من تباه کرده ، پیشه اش پرگویی است . دمی مرا به خود وانمی گذارد ، آزارم می دهد ، مدام نوازش می خواهد ، دوست دارد همیشه سرگرمش کنم ، بیخود می گرید ، تنها کارش بی کاری است . آمده ام او را پس دهم . زندگی با او برایم امکان پذیر نیست ، از من باز ستانش " .

خدا گفت : " باشد " و زن را پس گرفت .

پس از هفته ای دیگر

مرد دوباره نزد خدا شد و گفت : " خداوندا تنها شده ام ، به یاد میاورم چگونه برایم آواز می خواند ، میرقصید ، از گوشه چشم نگاهم میکرد ، با من بازی میکرد ، به تنم می چسبید ، خنده اش گوشم را نوازش میداد . تنش خرم و دیدارش دل نواز بود . او را به من باز پس ده ".

خدا گفت : " باشد " و زن را به مرد پس داد .

 پس از سه روز ،

دیگر بار مرد نزد خدا رفت و گفت : " خدایا !! نمی دانم چگونه است اما گویا زحمت او بیش از رحمت اوست . پس کرم کن و او را از من باز پس گیر " .

خدا گفت :" دور شو !! بس است هر چه گفتی. برو و با او بساز !!!!!! "